اسمش را میگذاریم؛ دوست مجازی

اما

آنسو یک آدم حقیقی نشسته . .

خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند ...

وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد

وقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایش . .

نگرانش میشوم دلتنگش میشوم . .

وقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشود مطمئن میشوم که حقیقی ست . .

هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،

من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد